Przewietrzanie płuc

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Największe znaczenie w patologii klinicznej mają bez wątpienia zaburzenia w przewietrzaniu płuc powstałe na skutek zmian w części przewodowej narządu oddychania. W tej grupie znajduje się przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma obturacyjna, dychawica oskrzelowa. Oddzielne miejsce wreszcie w grupie niewydolności oddechowej, warunkowanej zaburzeniami przewietrzania, zajmuje niewydolność związana z brakiem lub niedoborem substancji regulującej napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych. Niedoborem surfaktantu tłumaczyć można m. in. pojawienie się uporczywych stanów niedodmowych w płucach po zabiegach operacyjnych, w których stosowano krążenie pozaustrojowe. Również niedoborem surfaktantu można tłumaczyć zaburzenia oddechowe w zespole błon szklistych płuc noworodków. Druga grupa przyczyn niewydolności oddechowej związana jest z zaburzeniem wymiany gazowej między pęcherzykami a krwią. Niewydolność może być spowodowana zaburzeniami przepływu krwi przez krążenie płucne przy względnie dobrej wentylacji, np. w mnogim zatorze sieci naczyniowej, bądź też w przewlekłych sprawach chorobowych zawężających światło naczyń płucnych. Może też być spowodowana wyłączeniem powierzchni oddechowej, np. na skutek zapalenia płatowego płuc przy względnie zachowanym przepływie krwi przez ten obszar płuca. W omawianej grupie niewydolności oddechowej, warunkowanej zaburzeniami wymiany gazowej, oddzielne miejsce zajmuje blok dyfuzji, zwany blokiem pęcherzykowó-włośniczkowym. Przyczyna niewydolności oddechowej jest w tych przypadkach ściśle powiązana z samą barierą pęcherzykową.

Polecamy  Qlaira

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*